Stapels schone was op de bank, de schoenen in een flinke rij op de grond. Hier woont een groot gezin; dat straalt het volle huis van Niels en Martine uit. „Ik heb een tijdje alles achter ze aangedragen, dat doe ik niet meer. Ik laat het nu liggen, ze mogen het zelf meenemen naar hun kamer.”
Niels en Martine openen met liefde hun deuren voor pleegkinderen: ’Het zijn echt broers en zussen én pubers’
