Stemacteur Peter Cullen is op 85-jarige leeftijd overleden. Decennialang leende hij zijn stem aan tientallen tekenfilmkarakters, met als meest succesvolle schepping Optimus Prime uit Transformers.
Hoewel zijn moeder hem ooit waarschuwde dat zijn stem wel eens vreemd zou kunnen blijven klinken als hij al die stemmetjes bleef doen, rolde Cullen via een rol als aankondiger en acteerwerk voor The Sonny and Cher Comedy Hour het tekenfilmvak in. In de jaren tachtig nam hij de Amerikaanse stemmen van Smurfen, Gummiberen, My Little Pony's, G.I. Joe's en Snorkels voor zijn rekening.
Toen hij in 1986 auditie deed voor een alien-robot die kon veranderen in een auto, verwonderde hem dat niets. "Bij animatie ben je eraan gewend dat het altijd anders is dan normaal."
Broer
Voor leider Optimus Prime van de goedaardige Autobots, die de wereld beschermen tegen de verraderlijke Decepticons, koos Cullen een sonore stem die voor hem integriteit, waardigheid, compassie en autoriteit uitstraalde. Hij baseerde zich daarvoor op het gezaghebbende charisma van zijn oudere broer, een marinier die in de Vietnamoorlog had gediend.
"Hij was mijn held, hij was absoluut een belangrijke invloed op het karakter", vertelde Cullen ooit. "Ik deed hem gewoon na en daardoor leeft hij ook na zijn dood voort voor mij: elke keer als ik Prime doe, is daar ook mijn broer Larry."
De animatie sloeg aan, eerst als tekenfilm, daarna als een langlopende tv-serie en speelgoedlijn en ten slotte als lucratieve serie bioscoopfilms van Michael Bay. Telkens weer kroop Cullen in de huid van de held.
Naast die beroemdste creaties had Cullen nog tientallen andere rollen. Zo maakte hij af en toe uitstapjes naar speelfilms, met bijvoorbeeld de kreten van King Kong in de remake van 1976 of de angstaanjagende klikgeluidjes die de Predator voortbrengt in de film met Arnold Schwarzenegger.
Daarnaast gaf hij langdurig zijn stem aan de eeuwige kniesoor Iejoor uit de Disney-cartoons over Winnie de Pooh.
Cullen, die woensdag thuis in LA overleed, genoot ervan als hij op fanbijeenkomsten ontdekte dat meerdere generaties zijn werk waardeerden. "Dan kom je altijd wel een vader met zijn zoon tegen - en dan is het de vader die emotioneel wordt", lachte hij over die ervaring. "En dan word ik ook emotioneel en staat dat kind zich af te vragen: waarom staan die twee volwassenen zo te grienen?'"
